Ostatnie tygodnie Parowozowni Fosowskie w fotografii Stanisława Pietrzyka część 2

W drugim spotkaniu z dokumentem przedstawiamy kolejne bezcenne fotografie autorstwa Stanisława Pietrzyka obrazujące ostatnie tygodnie pracy MD Fosowskie.

Przypomnijmy, parowozownia została zlikwidowana z dniem 31 grudnia 1988 roku. Jeszcze przez pierwszy kwartał 1989 roku można było tam podziwiać parowozy. Przez kilka tygodni trwało zakańczanie obowiązków fosowskiej szopy i przekazanie ich sąsiednim jednostkom, relokacja pracowników, selekcja pojazdów trakcyjnych oraz sprzętu. Większość parowozów znalazło się w MD Kluczbork. Przyjęcie na kluczborski inwentarz dodatkowych parowozów w zasadzie nie powiększyło tamtejszego stadka.

Koniec epoki pary nie pozwolił niektórym maszynom wyruszyć ponownie na szlak. Generalnie lokomotywy parowe z Fosowskiego weszły w miejsce skasowanych kluczborskich. A i tak korzystano jedynie z nielicznych egzemplarzy. „Teigreki” do 1991 roku obsługiwały połączenia osobowe Kluczbork – Olesno Śląskie – Praszka oraz Kluczbork – Jełowa –
Opole Główne. Docierały także do stacji Fosowskie, jak prezentowany na zdjęciach kluczborski Ty42-102 pobierający wodę z żurawia oraz zapas paliwa z zasieków węglowych za pomocą obrotowego dźwigu. Kilka miesięcy później, 9 sierpnia 1990 roku parowóz skreślono z inwentarza
PKP.

Ilostan „tekatek” MD Fosowskie w latach 1980-90 (stany na 1 stycznia):
– rok 1980 – 16 sztuk,
– rok 1982 – 17 sztuk,
– rok 1984 – 12 sztuk,
– rok 1986 – 9 sztuk,
– rok 1988 – 7 sztuk,
– rok 1990 – (6 sztuk – MD Kluczbork).

Kilka parowozów serii Ty42 i TKt48 zostało skasowanych w miejscu. Wcześniej inne pojazdy przekazano do Opola, a Ty42-1 trafił do tworzonego skansenu w Jaworzynie Śląskiej.

opracowanie: Norbert Tkaczyk, Hannover
zdjęcia: Stanisław Pietrzyk, wszelkie prawa zastrzeżone

Ostatnie tygodnie Parowozowni Fosowskie w fotografii Stanisława Pietrzyka cz.1

W pierwszym spotkaniu z dokumentem prezentujemy unikatowe fotografie autorstwa Stanisława Pietrzyka. Powstały one w I kwartale 1989 roku, kiedy już po oficjalnej likwidacji MD Fosowskie rozdysponowywano pozostały tabor trakcyjny.

Kilka parowozów skreślono i przeznaczono na złom. Inne ocalały dzięki przekazaniu ich pod inwentarz dolnośląskich parowozowni. Dziś przedstawiamy te maszyny, które miały więcej szczęścia i na końcowe miesiące swojej służby na torach trafiły do MD Kluczbork.

Na zdjęciach obserwujemy przygotowane do przetransportowania parowozy TKt48-135 oraz Ty42-95. Ponadto istniała wtedy jeszcze cała infrastruktura: prostokątna hala (szopa), obrotnica, zasieki węglowe, żurawie wodne, żurawie do nawęglania lokomotyw parowych, sygnalizacja kształtowa. Bystre oko sympatyka dawnej kolei z pewnością wychwyci o wiele więcej interesujących szczegółów.

W kolejnych odcinkach zobaczycie Państwo także parowóz pod parą na terenie MD Fosowskie. Serdecznie zapraszamy do podróży w czasie.

Opracowanie: Norbert Tkaczyk, Hannover BRD 
Zdjęcia: Stanisław Pietrzyk, wszelkie prawa zastrzeżone 

Nowe węglarki Freightliner PL

Napotkane 2 maja br. na bocznicy towarowej stacji Opole Groszowice nowe węglarki typu Eamnos kursujące w barwach Freightliner PL (FPL).

zdjęcia: Norbert Tkaczyk, Opole

Grodkowskie impresje

Wspomnienia ostatnich, tradycyjnych pociągów złożonych z lokomotywy spalinowej i wagonów pasażerskich na szlaku z Brzegu do Nysy przez Grodków Śląski.

Najczęściej spotykanymi tu pojazdami trakcyjnymi były serie SP/SM42 oraz SP/SU45. Uwagę warto zwrócić także na ciekawe, typowe dla tej linii słupki hektometrowe.

Opracowanie i zdjęcia: Norbert Tkaczyk . Wszelkie prawa zastrzeżone. 

Kunszt grodkowskiej wiaty peronowej

Historia zabytkowej, drewnianej wiaty peronowej powinna być tak długa, jak ona sama.

Niestety, ponad dekadę temu PKP postanowiły pozbyć się problemu remontów i utrzymania tak użytecznego obiektu i skróciły wiatę o połowę. W niniejszej galerii obrazów zatrzymanych w kadrze stan zabytku w pełnej krasie, na krótko przed ordynarnym oszpeceniem.

tekst i zdjęcia: Norbert Tkaczyk. Wszelkie prawa zastrzeżone.  

Kolej Cegielni Boroszów k/Olesna Śląskiego

Cegielnia Boroszów była miejscem łączącym dwa kolejowe światy: wąskotorowy i normalnotorowy. 

Wąskotorówka o prześwicie toru 600 mm służyła do transportu gliny z wyrobiska oddalonego od zakładu o około 1 km. Kolejka eksploatowała kilka lokomotyw spalinowych serii WLs40/50 oraz tradycyjne wagony koleby. Ostatni tabor pocięto na złom w miejscu z końcem 2005 roku.  Dużo wcześniej cegielnia zrezygnowała z normalnotorowej bocznicy kolejowej wychodzącej przez drogę w lewo na wysokości północnej głowicy p.o. Boroszów. Transportowano tamtędy gotowe wyroby ceramiki budowlanej.

Nie wiadomo kiedy dokładnie skasowano ową bocznicę, ale na zamieszczonym planie wraz z naniesionymi poprawkami na dzień 27 stycznia 1983 roku odnogę uznano za nieistniejącą. Wiosną 2009 roku po rozbiórce toru szlakowego z Olesna do Praszki w Boroszowie z dawnego układu pozostał jedynie ten fragment toru bocznicy, który przechodził przez drogę kołową. Na zdjęciach stan z wiosny 2007 r.

Opracowanie i zdjęcia:  Norbert Tkaczyk, plan p.o. Boroszów ze zbiorów własnych. 

Pamiątki z Kotorza (opolskie)

Kotorz Mały, niegdyś stacja na błysk. Nastawnia centralna, 2 perony, obsługa, kasa biletowa, porządek …

Dziś trudno odszukać ślady dawnej świetności. Ciekawostką zaś jest sama nazwa miejscowości i stacji. Zarówno na budynku dworca, jak i przy wjazdach/wyjazdach drogą kołowa napotykamy dwa rodzaje pisowni: Kotorz oraz Kotórz. Także na pamiątkach z podróży, biletach kartonowych ze stacji widnieje nazwa Kotórz. Choć przecież nie powiemy „jadę do Kotórza”, tylko „jadę do Kotorza”.

Stan dworca z 3 kwietnia 1999. Opracowanie i zdjęcia: Norbert Tkaczyk,   Hannover BRD. 
Serdeczne podziękowania za przekazanie zachowanych biletów dla Józefa Palta.

Nasze stacje sprzed lat (3) Zawadzkie

Zawadzkie. Kiedyś jedna z ważniejszych stacji na trasie Fosowskie – Tarnowskie Góry, najbardziej wysuniętego punktu na wschód województwa opolskiego na mapie kolejowej. Linia kolejowa, która obsługiwała ważne ośrodki hutnicze – Ozimek, Zawadzkie, Kolonowskie.

Obecnie to stacja końcowa dla ruchu pasażerskiego relacji Opole Główne – Ozimek – Fosowskie – Zawadzkie. W ostatnich latach pomiędzy Fosowskiem a Zawadzkiem pozostał tylko jeden tor z trakcją elektryczną. W 2011 roku pojechał tą trasą ostatni skład z czterech par relacji Opole Główne – Tarnowskie Góry. Potem na parę miesięcy przedłużono część kursów do stacji Kielcza, jednak z uwagi na niską frekwencję w kolejnym rozkładzie jazdy skrócono je ponownie do stacji Zawadzkie i tak pozostało do dziś. Po zawieszeniu ruchu pasażerskiego linia była wykorzystywana do przewozów cargo. Obecnie na odcinku Kielcza – Tworóg linia jest nieczynna, zlikwidowano sieć trakcyjną jedynego toru, który wkrótce popadł w ruinę.

Zdjęcia: Norbert Tkaczyk - Hannover BRD, opracowanie: Przemysław Ślusarczyk

Pewnej, letniej nocy na Głównym

Dla tych, których chimeryczna zima zmęczyła już nieco zapraszamy do galerii fotograficznej wykonanej w czasie jednej z letnich nocy na DW Opole Główne. Czasem i tutaj czas się cofa …

zdjęcia: Norbert Tkaczyk

Nasze stacje sprzed lat (2) Stary Grodków

Dziś wracamy na szlak z Brzegu do Nysy na którym położony jest maleńki przystanek osobowy Stary Grodków.

Leży on podobnie jak w poprzednim odcinku opisywana stacja Lipowa Śląska o kilka kilometrów od Grodkowa Śląskiego. Z tą różnicą, iż Lipowa znajduje się na północ, a Stary Grodków na południe od węzłowego niegdyś Grodkowa Śląskiego. Jak można zauważyć na zdjęciach z czasu I reaktywacji linii, przystanek w Starym Grodkowie jest naprawdę niewielki. Znajduje się na nim jedynie kilka drobnych zabudowań z murowaną, otwartą poczekalnią bez kasy biletowej. Jednakże, miejsce to jest bardzo urokliwe i pozwala na przeniesienie go w miniaturze na makietę lub malowniczą dioramę kolejową.

Tekst i zdjęcia: Norbert Tkaczyk, Hannover, BRD

(O)polskie dworce (12) – Jasienica Dolna

Jasienica Dolna – mała stacja w opolskiem na linii 287 Opole Zachodnie – Nysa.

zdjęcia: Norbert Tkaczyk

Popielowskie impresje

Mini galeria fotograficzna stacji Popielów na linii Opole Groszowice – Wrocław Brochów Osobowy (277).

zdjęcia: Norbert Tkaczyk

Pojazdy trakcyjne Huty Andrzej w Zawadzkiem

Kolej wewnątrz zakładowa Huty Andrzej SA w Zawadzkiem dawniej obsługiwały przemysłowe parowozy tendrzaki, później rolę ich przejęły lokomotywy spalinowe.

Zakład przez dziesięciolecia produkował świetnej jakości rozjazdy kolejowe, w które praktycznie zaopatrywał sieć PKP w całej Polsce. Huta Andrzej była także przedsiębiorstwem strategicznym produkującym na potrzeby wojska.

Podczas III Powstania Śląskiego w maju 1921 roku zbudowano tu trzy pociągi pancerne pn. „NOWAK”, „ZYGMUNT POWSTANIEC” oraz „TADEK ŚLĄZAK”. Walki z udziałem tego sprzętu toczyły się m.in. w Szumiradzie, Zębowicach …

W przyszłym roku szerzej opiszemy ich historię.

Tekst i zdjęcia: Norbert Tkaczyk BRD

150 lat węzła kolejowego Fosowskie

15 listopada 1868 roku wyjechał pierwszy pociąg relacji Wrocław Główny – Fosowskie przez Kluczbork. 10 lat wcześniej pierwszy pociąg przejechał trasę z Tarnowskich Gór do Opola przez Zawadzkie, ale dworzec w Fosowskiem jeszcze nie istniał.

W ostatnim czasie wiele stron miłośników kolei i strony branżowe opublikowały informacje dotyczące stacji Fosowskie. Kiedyś był to jeden z najważniejszych węzłów kolejowych za czasów Państwa Pruskiego, późniejszej III Rzeszy i w PRL. Odchodziło z Fosowskiego 6 linii. Jest to jedna z najstarszych stacji kolejowych, przez które przebiegają jedne z najstarszych linii w obecnych granicach Rzeczpospolitej Polskiej.

Dzisiaj to przede wszystkim stacja tranzytowa pomiędzy Lublińcem a Opolem Głównym oraz linią do Tarnowskich Gór z czynnym jednym torem (obecnie z trakcją elektryczną do Kielczy a zamkniętym dla ruchu od wielu lat odcinku Kielcza – Tworóg). Linia Fosowskie – Kluczbork ma obecnie czynny jeden tor a po elektryfikacji w połowie lat ’80 XX wieku pozostały maszty trakcyjne, reszta przeszła do historii, tak samo jak stało się z obwodnicą kolejową Kluczborka i posterunkiem Kuniów.

Ciekawostką w galerii jest napotkana w 2005 roku jednostka EN57 z tablicą kierunkową na Kędzierzyn.
Fotografie z dawnych lat: Stanisław Pietrzyk, Johannes Glöckner oraz własne. Wszystkie zdjęcia i bilety pochodzą ze zbiorów Norberta Tkaczyka.